بواسطه امر سهل جايز نيست مبادرت بر اعمال امر شديد نمايد از اينرو ابتداء بمجرّة فرياد زدن اكتفاء كند و سپس به ناسزا گفتن و پس از آن به زدن و بعد از آن به مجروح ساختن و در صورتى كه خصم مرتدع و منزجر نشد وى را از حمله و هجوم معطّل و خسته كند مثل اينكه دست يا پايش را بشكند و اگر اين مرتبه از عقوبت نافع واقع نشد و دفعش منحصر به تدفيف و قتل شد وى را از پاى درآورد . قوله : و منها : يعنى و من العقوبات المتفرّقه . قوله : و الحريم : مقصود ناموس انسان همچون دختر و پسر و همسر مىباشد . قوله : و هو جايز : ضمير [ هو ] به دفاع راجع بوده و مقصود از [ جواز ] جواز به معناى اعم است كه با وجوب نيز سازش دارد . قوله : مع عدم ظن العطب : كلمه [ عطب ] يعنى هلاكت . قوله : فى الاوّل و الاخير : مقصود از [ الاوّل ] نفس و از [ اخير ] حريم مىباشد . قوله : و كذا يجوز الدّفع عن غير من ذكر : مقصود از [ غير من ذكر ] نفوس مؤمنين مىباشد . قوله : و الاقرب وجوبه : يعنى وجوب دفع . قوله : معتمدا فى الدّفاع مطلقا : چه دفاع از نفس بوده و چه از مال و چه از ناموس و چه از مؤمنين ديگر . قوله : كالصّياح : مقصود فرياد زدن و جيغ كشيدن است . قوله : ثمّ الخصام : منظور ناسزا گفتن و دشنام دادن است . قوله : ثمّ الجرح : يعنى مجروح و زخم‌دار نمودن است .